Brazil lalalalalalalaaa

De laatste drie weken in Brazilë waren heel Braziliaans: Zon, zee, strand. Het prachtige Florianopolis, overweldigende Rio de Janeiro en het relaxte Ilha Grande. Een van de leukste dingen van Brazilië vind ik de mensen die we ontmoet hebben. De mede-backpackers, de staff in de hostels. Het was heerlijk om samen met die leuke mensen te genieten van Braziliaans zon en strand. Op Florianopolis hebben (ondanks de regen) wandelingen gemaakt door de prachtige natuur van het eiland en marshmellows gegeten bij ons zelfgemaakte kampvuurtje op het strand.In Rio hebben we natuurlijk de toeristische sights bezocht zoals het enorme Jezusbeeld, zonsondergang op de Sugarloaf en Copacabana Beach. Maar we hebben ook heerlijk gewandeld engelunchtin Santa Teresa, op Ipananema Beach gechilld tot de zon onder ging en sfeer geproefd op de Lapa streetparty. Voor het verblijf op Ilha Grande hadden we ook geen andere activiteiten meer gepland. Hele dag op het strand gezeten en 's avonds met de locals samba gedanst in het ''centrum'' van het dorpje op het eiland. Kortom, hele relaxte weken waarvan ik heel erg genoten heb.

En nu, naar huis! Met een backpack die ruim 6 kilo zwaarder is dan bij vertrek zal ik Nederland weer in mijn armen sluiten en genieten van mijn vertrouwde Den Haag. Ontelbaar veel ervaringen rijker en vol wijze levenslessen die ik onderweg heb geleerd. Superblij om weer veilig en vertrouwd thuis te zijn maar ook heimwee naar het prachtige en avontuurlijke Zuid-Amerika.

Kleine samenvatting van leermomentjes en feitjes:

In Chili...

...Maakte ik direct bij aankomst op het vliegveld kennis met de opdringerige taxichaffeurs en busjesmannen die met z'n tienen tegelijkertijd tegen je beginnen te praten (of schreeuwen).

...Heb ik mijzelf zeer verrast met het beklimmen van een vulkaan,

In Argentinië...

...Ontdekte ik in El Bólson hoe mooi de Argentijnse herfst kan zijn.

...Heb ik een tangoles gevolgd en een echte show aanschouwd.

...Is de voetballiefhebber in mij ontwaakt na het zien van de Boca vs. Colon wedstrijd in het Boca stadion in Buenos Aires

...Ben ik verliefd geworden op dit land en vooral op BA

In Bolivia...

...Heb ik mijn ogen uitgekeken naar de prachtige landschappen en bergen telkens als we per bus het land door reden.

...Ben ik tijdens een paardrijtocht van mijn paard gegooid maar er uiteindelijk toch weer opgeklommen.

...Heb ik geleerd dat je maar beter altijd wc-papier bij je kan hebben.

...Is mijn tas flink verzwaard met een berg souvenirtjes.

...Leerde we dat de comfortabele bus die je wordt aangeprijst net zo goed een roestig blik op wielen kan zijn.

In Paraguay...

...Heb ik ontdekt dat ik ook af en toe mijn Duitse talenkennis kon inzetten ipv mijn (zwakke) Spaans.

...Voelde ik me even een miljonair nadat ik een miljoen had gepind bij een pinautomaat (1 euro is ongeveer 5500 Paraguayaanse Guarani)

In Brazilië...

...Heb ik de prachtigste zonsondergangen gezien, vooral die in Rio waren onbeschrijfelijk mooi.

...Dacht ik dat we in Rio in een festival waren beland maar bleek het een wekelijks straatfeest.

...Ben ik verliefd geworden op de relaxte eilanden waar ik nooit uitgekeken zal raken op het strand en de natuur.

...Kom ik zeker terug!

Hartje Zuid-Amerika

Na Argentinie was het tijd voor wat anders. Bolivia en Paraguay; de armste landen van Zuid-Amerika. Bolivia is een bijzonder land. Toen we het land door in de bus reden was het landschap het beste te aanschouwen. Aan de bussen zelf was ook te merken dat we niet meer in Argentinie waren. Geen comfortabele semi-cama stoelen meer met airco en maaltijden en ducle de leche koekjes. Nee, in Bolivia zaten we in de goedkope rammelbakken tussen de locals die hun grote zakken met hun hele hebbe en houwe door de krappe gangpaden stouwden. Meerdere malen komen er vrouwtjes en mannetjes en vaak ook kinderen de bus in om je van alles te verkopen, broodjes, snoep, chocolade, water en frisdranken, en zelfs sokken of telefoons.
Voor onze drie weekjes in Bolivia stond als eerste de zoutvlakte tour op het programma. Een vierdaagse tour in een jeep naar de grootste zoutvlaktes ter wereld. De tour was ontzettend tof, het waren vier gezellige dagen met onze jeep-genootjes en drie vrieskoude nachten in de huisjes zonder verwarming of warm water waar we overnachtten. Overdag stonden we op onze benen te hoppen om warm te worden en 's nachts sliepen we in dikke slaapzakken plus vier dekens daarboven op want de temperaturen daalde 's nachtstot -7. Maar het was het allemaal waard! Elke dag kregen we heerlijke maaltijden voorgeschoteld van onze Boliviaanse kokkin, de schat. Elke ochtend vroeg uit de veren, een uurtje de tijd om op te staan, tas in te pakken, te ontbijten, tassen in en op de jeep te laden en dan vamos! We hebben ontelbaar veel flamingo's gespot, ontbeten op de zoutvlaktes, geluncht tussen de lama's, ons buiten in de kou in onze bikini's en zwembroeken gehesen en vervolgens weer opgewarmd in de Hot Spring, meerdere geisers aanschouwd, een van de wielen van de jeep voorbij zien rollen terwijl we aan het rijden waren (echt waar), ontelbaar veel foto's gemaakt en noem maar op.
Na al die kou zijn we naar Sucre gegaan waar uitgebreid de Independence Day werd gevierd met optochten en fanfare en dans. We hebben een paardrijtocht gemaakt over een prachtig bergpad met geweldig uitzicht.
Vervolgens zijn we doorgereisd naar het erg toeristische Copacabana, vlakbij Peru. De zon scheen hier flink en we hebben (heel toepasselijk) een wandeling gemaakt over Isla del Sol, Zoneiland.
In de Boliviaanse hoofdstad La Paz rolde weer in een grote stadsviering: Gran Poder. De ravage op de straten aan het einde van de avond waren volgens mij vergelijkbaar met die van konniginnenach.
Vanuit Santa Cruz namen we een bus naar Asuncion, de hoofdstad van Paraguay. Een flinke busrit van 24 uur en helaas een bus van Boliviaanse/Paraguayaanse kwaliteit. Niet de relaxte stoelen die het meneertje van de buscompany ons enthousiast had aangewezen op de foto's, maar afzien in een lekkende bus met kapotte stoelen. Weer een ervaring rijker.
Asuncion was een stad die mij heel erg heeft verrast. Het is een grote stad met een klein centrum en het voelde er veilig en leefbaar, geheel tegen mijn verwachtingen in.Vanuit de stad Encarnation hebben we de Jesuit Ruins bezocht in de mini-dorpjes Jesus en Trinidad.
Voordat we Paraguay verlieten voor Brazilie zijn we voor de derde keer deze reis Argentinie in gegaan. Speciaal voor de beroemde Iguazu Falls. De enorme hoeveelheid water die naar beneden stortte was magisch en hypnotiserend. Door het hele park vlogen de meest kleurrijke vlinders rond ons heen, exotische vogels in de bomen en hebben we heeel veel regenbogen gezien. Mijn camera heeft flink moet werken die dag. Ondanks dat het hele park volgestouwd was met andere toeristen was het prachtig om er rond te lopen.
En nu, het zit er nu bijna op. Brazilie, mijn laatste land, laatste drie weken en dan naar huis!

Beautiful Argentina

Argentinië, een land waar zoveel over te vertellen valt. Waar moet ik beginnen?  Argentinië heeft zoveel verschillende landschappen, steden, plaatsjes en bezienswaardigheden. Het is een enorm land, dat hebben we vooral gemerkt aan enkele lange busritten, oplopend tot 19 uur. De verschillende landschappen zijn heel mooi te zien tijdens de busritten. Soms reden we door heuvelachtige landschappen met veel groen, soms was het landschap net zo vlak als Nederland en was er geen heuvel of bergje te bekennen. Het makkelijkst om over Argentinië te vertellen is door het te vergelijken met de andere Zuid-Amerikaanse landen die we hebben bezocht (Chili en Uruguay) en het land waar we nu zijn (Bolivia).  Net Chili verlaten kwamen we in het Argentijnse patagonië aan in het plaatsje Bariloche. Bariloche is een rustig stadje aan een meer en hier en in het nabij gelegen "hippiedorp" El Bolsón was de Argentijnse herfst prachtig te aanschouwen. De verschillen tussen Chili en Argentinië waren daar niet erg groot en soms vergat ik even dat we grens waren overgestoken. Dat gevoel verdween al snel naarmate we noorderlijker reisde.  Het is dan wel herfst hier maar in Mendoza scheen het zonnetje flink en kon de zonnebrand weer uit de tas worden opgediept. Toen we daarintegen het dorpje Carolina bezochten, zo'n 300km ten oosten van Mendoza, moesten onze sjaals en regenjassen eerder worden gepakt. Het enige moment van warmte in Carolina was in de Gold Mine die we bezochten. Voorzien van kaplaarzen, helm-met-lamp en een gids die geen woord Engels sprak hebben we enigszins kunnen opwarmen in de mijn terwijl we de stalagmieten en stalagtieten aanschouwden.  Volgende stop: Buenos Aires! Een enorme stad met een enorme hoeveelheid verkeer waarvan meer dan de helft taxi lijkt te zijn. In BA hebben we tangolessen gehad van de strenge Alejandro, een echte tangoshow gezien en de voetbalwedstrijd Boca - Colón meegemaakt in het Boca-stadion. De voetbalwedstrijd was een enorm spektakel met vuurwerk en confetti, tussen de Argentijnse fanatiekelingen die keihard alle Boca-liederen brulde en af en toe wat woorden naar de scheids of de tegenpartij schreeuwde (Puta! Puta!) Na Buenos Aires zijn we met de boot naar Uruguay gevaren. We kwamen na slechts een uurtje varen aan in het (erg toeristische) Colonia Del Sacramento. De natuur in Colonia vond ik prachtig. Heel exotisch me palmbomen en sprietige planten en groene struiken waarvan ik niet weet hoe ik ze moet noemen of omschrijven. Maar het leek veel exotischer dan Argentinië. Ook de hoofdstad Montevideo verraste me. Ik had een stad á la Buenos Aires verwacht maar ik vond het wat grauwer en tijdens onze zelfgemaakte walking-tour door de stad belandde we al gauw in de 'ghetto' waar we werden gewaarschuwd om goed op onze camera's te letten. In tegenstelling tot BA, waar ik me erg veilig en welkom voelde was Montevideo voor mij een beetje een tegenvaller.  Terug naar Argentinië, naar studenten stad Cordóba om precies te zijn. We besloten het erop te wagen en de bus te nemen naar een na bij gelegen National Park (we hebben niet veel goede ervaringen met de regio-busjes). Toen plotseling de bus stopte en de chaffeur naar een soort hek in the middle of nowhere wees wist ik niet zeker of ik wel wilde uitstappen. Gelukkig was het park snel gevonden, hebben we een mooie wandeling gemaakt en zijn we niet aangevallen door puma's die daar schijnen voor te komen!  Onze laatste stop in een grote stad was Salta. In Salta hebben we een prachtige tour gemaakt naar het nabij gelegen Cafayate. Onderweg hebben we het marsachtige landschap bewonderd en de prachtige inham in de bruinrode rotsen die the Devil's Throat wordt genoemd.  Laatste stop in Argentinië was het grensplaatstje La Quiaca. Hier zijn we één nachje verbleven om de volgende dag lopend de grens over te steken naar Bolivia. Het rustige Argentijnse La Quiaca aan de ene kant en het superdrukke Boliviaanse Villazón aan de andere kant van de grens. Het was voor mij meteen duidelijk toen ik de korte vrouwtjes met hun donkere huid, enorme rokken, wollige vestjes, lange vlechten en enorme bolle hoeden op hun hoofd zag rondsjouwen met met hun bagage, handeltje of kind in fel gekleurde doeken. We zijn Argentinië uit. We zijn in Bolivia!

Chile, de eerste dagen

Zo, eindelijk mijn eerste verslag van mijn reis. We hebben zeker niet still gezeten afgelopen dagen. Woensdag ochtend kwam ik aan in Santiago de Chile. Die dag hebben we, Danja en ik, rustig aan gedaan en lekker door de stad gewandeld. Santiago is een mooie stad met brede straten, druk verkeer en heel veel zwerfhonden (die er overigens verrassend gezond uit uitzien). We hebben een heuvelpark bezocht en wat inkopen gedaan op de groenten en fruit markt La Vega. Voor de dag erna hadden we een wandeling met een gids geboekt. Na ruim twee uur rijden met zijn auto over grotendeels rotsige bergweggetjes kwamen we bij het beginpunt aan. Vanaf daar hebben we twee uur omhooggelopen en hebben we gerust onder aan een glacier bij een meertje waar kleine ijsschotsen in rond dreven. De omgeving was prachtig om te zien, de gekleurde bergen, de kleine stromende beekjes met fris water en de rust.  Zaterdag zijn we met een Braziliaan die we ontmoet hadden inhet hostel naar Valparaiso gegaan. Valparaiso is een mooi stadje om te bezoek; oude gekleurde huisjes tegen de bergewand gebouwd, veel mooie graffiti en veel gezellige kraampjes.  De volgende dag pakte we onze backpack in en vertrokken we met ee bus naar Pichilemu. In dit kustplaatsje wilden we een paar daagjes gaan surfen maar het was er koud en windering.  En ondanks dat dit plaatsje bekend stond om zijn grote aanbod surfscholen was er geen kip te bekennen. Na  overnacht te hebben in een soort vakantiehuisje wat webij aankomst hadden geregeld en waarvan we niet wisten hoe de verwarmng aan moest zijn we vertrokken naar Temuco. In Temuco hadden we ook geen hostel geregeld maar gelukkig kwamen we op het busstation twee backpackende Duitsers tegen die waarmee we een taxi hebben gedeeld naar een hostel. In Temuco verbleven we twee nachtjes en vervolgens hebben we de bus genomen naar het nabij gelegen Pucón ongeveer, 1,5 uur rijden. Aangekomen in Pucón hebben we een dagje rustig aangedaan en de volgende dag hebben we de Volcán Villarrica (2847km) beklommen. De eerste kilometer heb ik een skiliftje omhoog genomen en Danja ging meteen lopen (de bikkel). De vulkaan op was een hele zware klim. Het begin ging prima, lekker rustig aandoen, stapje voor stapje. Vervolgens kwam een ijs/sneeuw gedeelte. De metalen stekels werden onder onze voeten gebonden en er werd nog eens uitgelegd hoe de pikhouweel gebruikt moest worden. Het laatste stuk was het zwaarst: geen ijs en sneeuw maar grote vulkaangesteenten die niet altojd erg stabiel waren en voor talloze mini lawinetjes onder onze schoenen zorgden. Bijna bij de top aangekomen kreeg ik een soort astmatische paniekaanval, maar gelukkig kwam er een gids toegesneld en was ik snel gekalmeerd. En toen, de rand van de vulkaan was bereikt, eindelijk! De vulkaan was lekker aan het roken wat bij mij enorme niesbuien veroorzaakte. Na wat foto's gemaakte te hebben gingen we in een behoorlijk tempo weer naar beneden. Roetsj roetsj weer over die vulkaan blokken, ijzerdingrn weer om de schoenen en naar beneden lopen/schuiven. We gingen zelfs een stukje door de sneeuwsleetjerijdend alleen dan zonder slee en de pikhouweel als rem.  Nu pronken er twee behoorlijke blaren op mijn beiden kleine teentjes door de geleende bergschoenen en voelen de spieren in mijn bovenbenen bont en blauw. Maarrrr ik ben supertrots op mezelf!  De planning voor de komende weken is: border crossen naar Argentinië, nog zuidelijker reizen naar het National Glacierpark en vervolgens weer naar het noorden met wat nachtbussen, naar Buenos Aires!